You are currently browsing the category archive for the 'reisedagbok' category.
Snart er vi ferdige. Snart drar vi. Snart slipper jeg å grue meg til den og den prøven. Snart.
Jeg har ennå ikke følelsen av å stå på kanten. Jeg kan innrømme at jeg innimellom lengter etter å hoppe. Men jeg har ennå ikke kjent redselen for å skulle begynne helt på nytt. Likevel begynner det å bli på tide. Russebuksa er tilnærmet ferdig, og allerede merket av godt bruk. Heldagsprøvene har satt inn. Varmen har kommet (og gått igjen). Så jeg tenkte jeg ville se tilbake.
Jeg husker hvor usikre vi var i første. Ingen visste helt med hvem og hvor de skulle holde seg. Jeg husker “Aloette”-sangen(?) og en druediskusjon fra bursdagsfesten til Sofie. Russens terrorsjef (vanskelig å glemme folk som tvinger på deg mangfoldige liter vann..).Pølseepisoden til Jon, som jeg skal slutte å nevne:). Bursdagen til Lena, med bamsemums og diverse. Doen uten lås:p. Den store skoleavslutningen i den solfylte sommarbyen. Og det geniale spillet… Hva var det det het? Og Mari som bare sovnet. Og Gunvor bak stolen. Og fotmassasje.
Berlin-turen i andre kunne fylt et kapittel for seg. Das Klo, og “Ich bin ein Berliner”. Hvor sikre vi var på at aldri aldri aldri ville de noen gang sende en ny klasse til Berlin. Og kanskje fikk vi rett også. Nå er det jo ikke lov med egenandeler mer. Jeg angrer ikke på pengebruken, iallfall. Og min nye musikervenn(L). London-turen må vel ha vært i andre den og? Jeg husker mannen som lurte meg. Penger, for å fortelle meg at jeg skulle følge folkemengden?:p Og Camden, med rabatt på grunn av Nobels fredspris. Ben Kweller i seg selv. Du har fått meg hekta, Mari, du vet det? (Ikke si det til noen). Og her mangler jeg jo allerede mye! Mine kjære biblioteksvenner:) Aldri før har vel biblioteket rommet så mange debatter om alt på et skoleår. Tenk at det bare var et år. Og jeg husker vanngeværet til Vegar, etter at Serina hadde vært på korpset. Og bursdagsfesten hennes. Den eviglevende katten. Mange gode samtaler. Og Avec. Båttur-adrenalinkick. Skjærgårds. Våt sovepose. Nikodemus. “Sommer og sol” -sangen til konf.leiren:)
Tredje klasse er det rart å skulle minnes. Vi har jo nettopp begynnt… Det er ikke lenge siden den impulsive Oslo-turen. Med snakking til statuer, gardister og kjendiser. Dieter Meyers. Vi sto for alt en kunne trenge ja, Marie=). Juleverkstedet mitt -jeg fant nettopp sjokolade i posene etter det på loftet (noen som har savnet den?). Oslo har jo vært en gjenganger det siste året. Lillestrøm-babes i pysj og irriterende menn uten volumbegrensninger på tog er jo hit-er i seg selv. Politikk-turen var definitivt verdt det. Er ikke hverdag jeg står for høyrevridd politikk. “Svane i solnedgang”(?) kommer jeg nok heller ikke til å glemme med det første. For å gå tilbake litt: Nyttårsaften med en tur på legevakten jeg ikke fikk med meg engang… Så har vi jo alle russekroene. Det blir nok ikke direkte referat fra dem:p Vi er jo ennå ikke ferdige. Russebuksa mangler mange påskrifter og flere knuter må tas.
Jeg kjenner at jeg gleder meg:)
…US Airforce sweater
Ja-a, då var eg heime igjen. Ingen slangar på flyet, ingen galne tryggleiksvakter. Så vidt eg veit om. Eg kom gjennom tryggleikskontrollane, med skrekken i behold. Høgdepunktet var då me starta i Dallas. I den har-du-flytande-sprengstoff-sjekkande maskinen. Ein genial liten ting, dersom ein likar å hoppe høgt. Maskinen minnar om ein telefonkiosk som manglar ein vegg. Ein går inn der det ikkje er nokon vegg og går ut att når døra opnar seg framfor ein. Inni maskinen blir ein bombardert med luft. Ikkje skummelt seier du? Vel, nokre av oss er litt meir lettstøkne enn andre… Eg overlevde i alle fall. Det som var verre å overleve var antalet nordmenn på flyplassen. Og sorten.
Nå undrar du vel kva som går av meg, og om eg er blitt mannevond eller rasistisk. Vel, eg er nok ikkje blitt nokre av delane. Eg har hatt meiningar om merksemdsfrikar lenge. Det hjelper ikkje at dei er cheerleaderar på Texastur kledde i rosa cowboyhattar, hettgenser og tights. Og at dei lagar oppvisning midt på flyplassen. Dei om det. Kanskje er eg berre misunneleg. Gnålete oslodialekt og sløyfer i håret. Jiha!
På flyet sat eg attmed ei tysk dame. Trur eg. Ho prata i alle fall tysk med flyverten og spytta nokre tyske-liknande gloser ut i lufta no og då. Ikkje at ho var med nokon, eller snakka til nokon, og eg følte meg heller ikkje truffen. Ho virka litt sprø, men ettersom eg ikkje forstod kva ho sa, er nok ikkje eg den beste til å dømme. Resten av mine setekameratar var ok. Nokre litt for velpleide, men sikkert meget hyggelege likevel. Eg kom meg trygt til Haugesund.
Til trass for kun åtte timar svevn på to døger (to+seks) greide eg suksessfullt å gjere entrè på skulen i rett tid. Og gleda er stor over venner, brunost, grovbrød, melkesjokolade, rekeost, aulaen og eiga seng. Som eg no snart kjem til å inngå i, ettersom eg, av tidlegare nemnte grunnar, er ganske så trøytt. Med eit smil om munnen kjem eg til å sovne, superglad for at eg har ein bror i Amerika som tøff som toget & fordi eg har hatt ein deilig tur.
Mor og eg står og pratar norsk medan me ser på bussrutene ved det lokale kjøpesenteret…
Mexicansk mann: “Love your accent”
Mor (på brokete norsk-engelsk): “We’re Norweeegian”
Mannen: “Is that like West Norweega or East Norweega?”
Mannen teiknar eit Usa-kart i lufta.
Mor og meg: “Norway. It’s in Europe”
Mannen: “Oh!”
Det er nok så som så med geografikunnskapane til innbyggjarane i Wichita Falls… Eller, så er det berre det at det fins så mange rare dialekter her borte at alle trur me berre kjem frå ein by langt vekk. Det er kanskje difor dei berre skakkar hovudet og glor rart på oss når me ikkje skjønar kva dei seier. Eller (når det er ei vare dei ikkje har inne) seier ting som: “We can order it and send it to you. Whereever. Even to an other state!”. Det hjelp jo ikkje akkurat oss så mykje, men eg tek det som ein kompliment på engelsken min. Det er også ganske morosamt når han som står i kassa tek imot det internasjonale visakortet til mor, løftar augebryna, smiler hjelpelaust og seier: “I don’t even know what that means”. Han peikar på kortet, der det står “Postbanken”.
Stakkars, kanskje føler dei seg like dumme når dei ikkje forstår oss, som me føler oss når me ikkje forstår dei. Uansett er det få problem. Det er jo oftast me som henvender oss til dei og ikkje motsett. Dei vanlege frasene byrjar me jo å få inn, så det er berre til å glede seg der heime. Eg kjem til å snakke Texæs-språk i lange tider framover… “So, howryall doin home there?”;D
- Folk som går med cowboyhatt tilkvardags
- Klede i storleik xl er lettare å finne enn klede i small
- Doane er pittesmå
- Ein blir tiltala “madame”, “sir” eller “miss” heile tida
- Lybrytarane stikk ut av veggen (som spakar)
- Alt er større (overraskande…). Eit døme: Dei har to storleikar av “Head and Shoulders” her. Den minste er dobbelt så stor som den me har heime.
- Kelnerane fyller på drikka di heile tida
- Vatnet smakar klor :S
- Doggie-bag! Kvifor har ein det ikkje slik i Noreg også? Det er jo super smart
- “Howaryou?”= hei. Dersom ein blir spurt om korleis ein har det, betyr det eigentleg ikkje at den som spør lurar på det. Dei gidd uansett ikkje å høyre etter på svaret:p
På tide med ei oppdatering? Vel, først må viktigare ting for dagen… Nemleg: Ida.
Gratulerar med 18 årsdagen, Ida!
Eg tippar det blir full fest i svingen. Du inviterer vel den “hemmelege” loverboyen din??;p Neida, eg ser at Mari har gått på Dolly for å feire, så av ein eller annan grunn går eg utifrå at du er med ho der nede. Men ein veit jo aldri med deg, eller kva?;) Det kan jo vere du snik deg tidleg heim…? Vel, eg skal slutte å rote meg oppi dine og *hanvissnamnmåvereunemntmensomalleveit kvener* sine saker og heller fortelje kva som skjer her borte. Sjølv om eg er veldig lei meg for at eg ikkje kunne vere med deg på dagen din og peppre deg med klemmar. Eg får spare opp til eg kjem heim;)
I dag er det tirsdag. Helga som var hadde Emil langhelg i og med at mandag var “Presidents Day” (eg har enno eigentleg ikkje funne ut kva som var så spesielt med den dagen, utanom at alt av sal med eit heitte “Presidents Day sale”, men så lenge det var fridag, slik at Emil kunne vere med meg og mamma, var eg glad til:). Emil sette seg i Suburbanen og køyrte til Dallas, som ligg to timars-køyring herifrå. Der budde me på 4 stjerners-hotell. Litt forandring frå plassen me bur på på basen, der mamma har seng, medan eg ligg på smal sovesofa. Keisamt å komme heimatt, men slik er det. På laurdagen gjekk me på Galleria, eit kjøpesenter som nok set Amanda litt i skuggen. Ikkje berre er det stort, men også dyrt. Det var nok ikkje berre dyre butikkar, men som nokre veit er eg ikkje akkurat ekspert på hovudrekning, så det meste verka dyrt. Likevel fann eg ein trygg oase i ein butikk som dei også har her i Wichita Falls: Hot Topic. Fint og svart:)
På søndagen gjekk me på John F. Kennedy-musèet på Dealey Plaza. Det heiter “The Sixth Floor Museum” fordi det ligg i sjette etasje i Texas School Book Depository. Det var her dei dødelege skota mot president Kennedy blei avfyrte. Det var veldig interessant å sjå alle bileta av John & Jackie før og under køyreturen. Og ikkje minst biletet av Lee Harvey Oswald (han som blei anklagd for å ha skote Kennedy) i det han blei skoten av Jack Ruby.
På mandag dro me til Wichita Mountains som ligg i Oklahoma. Der såg me buffaloar og langhorn-kyr og åt Meers hamburger. Som visst blei kåra til Oklahomas beste i 2003. Aldri før har eg fått ein hamburger servert oppdelt i stykker. Burde seie ein noko om storleiken, eller kva?
Alt i alt har eg det ganske fint her. Det er gøy å henge med brosjan. Og i dag kom det gode vèret for fullt. Varmt og herleg vind. Mmmm……
Nytt