You are currently browsing the category archive for the 'reisedagbok' category.
Snart er vi ferdige. Snart drar vi. Snart slipper jeg å grue meg til den og den prøven. Snart.
Jeg har ennå ikke følelsen av å stå på kanten. Jeg kan innrømme at jeg innimellom lengter etter å hoppe. Men jeg har ennå ikke kjent redselen for å skulle begynne helt på nytt. Likevel begynner det å bli på tide. Russebuksa er tilnærmet ferdig, og allerede merket av godt bruk. Heldagsprøvene har satt inn. Varmen har kommet (og gått igjen). Så jeg tenkte jeg ville se tilbake.
Jeg husker hvor usikre vi var i første. Ingen visste helt med hvem og hvor de skulle holde seg. Jeg husker “Aloette”-sangen(?) og en druediskusjon fra bursdagsfesten til Sofie. Russens terrorsjef (vanskelig å glemme folk som tvinger på deg mangfoldige liter vann..).Pølseepisoden til Jon, som jeg skal slutte å nevne:). Bursdagen til Lena, med bamsemums og diverse. Doen uten lås:p. Den store skoleavslutningen i den solfylte sommarbyen. Og det geniale spillet… Hva var det det het? Og Mari som bare sovnet. Og Gunvor bak stolen. Og fotmassasje.
Berlin-turen i andre kunne fylt et kapittel for seg. Das Klo, og “Ich bin ein Berliner”. Hvor sikre vi var på at aldri aldri aldri ville de noen gang sende en ny klasse til Berlin. Og kanskje fikk vi rett også. Nå er det jo ikke lov med egenandeler mer. Jeg angrer ikke på pengebruken, iallfall. Og min nye musikervenn(L). London-turen må vel ha vært i andre den og? Jeg husker mannen som lurte meg. Penger, for å fortelle meg at jeg skulle følge folkemengden?:p Og Camden, med rabatt på grunn av Nobels fredspris. Ben Kweller i seg selv. Du har fått meg hekta, Mari, du vet det? (Ikke si det til noen). Og her mangler jeg jo allerede mye! Mine kjære biblioteksvenner:) Aldri før har vel biblioteket rommet så mange debatter om alt på et skoleår. Tenk at det bare var et år. Og jeg husker vanngeværet til Vegar, etter at Serina hadde vært på korpset. Og bursdagsfesten hennes. Den eviglevende katten. Mange gode samtaler. Og Avec. Båttur-adrenalinkick. Skjærgårds. Våt sovepose. Nikodemus. “Sommer og sol” -sangen til konf.leiren:)
Tredje klasse er det rart å skulle minnes. Vi har jo nettopp begynnt… Det er ikke lenge siden den impulsive Oslo-turen. Med snakking til statuer, gardister og kjendiser. Dieter Meyers. Vi sto for alt en kunne trenge ja, Marie=). Juleverkstedet mitt -jeg fant nettopp sjokolade i posene etter det på loftet (noen som har savnet den?). Oslo har jo vært en gjenganger det siste året. Lillestrøm-babes i pysj og irriterende menn uten volumbegrensninger på tog er jo hit-er i seg selv. Politikk-turen var definitivt verdt det. Er ikke hverdag jeg står for høyrevridd politikk. “Svane i solnedgang”(?) kommer jeg nok heller ikke til å glemme med det første. For å gå tilbake litt: Nyttårsaften med en tur på legevakten jeg ikke fikk med meg engang… Så har vi jo alle russekroene. Det blir nok ikke direkte referat fra dem:p Vi er jo ennå ikke ferdige. Russebuksa mangler mange påskrifter og flere knuter må tas.
Jeg kjenner at jeg gleder meg:)
…US Airforce sweater
Ja-a, då var eg heime igjen. Ingen slangar på flyet, ingen galne tryggleiksvakter. Så vidt eg veit om. Eg kom gjennom tryggleikskontrollane, med skrekken i behold. Høgdepunktet var då me starta i Dallas. I den har-du-flytande-sprengstoff-sjekkande maskinen. Ein genial liten ting, dersom ein likar å hoppe høgt. Maskinen minnar om ein telefonkiosk som manglar ein vegg. Ein går inn der det ikkje er nokon vegg og går ut att når døra opnar seg framfor ein. Inni maskinen blir ein bombardert med luft. Ikkje skummelt seier du? Vel, nokre av oss er litt meir lettstøkne enn andre… Eg overlevde i alle fall. Det som var verre å overleve var antalet nordmenn på flyplassen. Og sorten.
Nå undrar du vel kva som går av meg, og om eg er blitt mannevond eller rasistisk. Vel, eg er nok ikkje blitt nokre av delane. Eg har hatt meiningar om merksemdsfrikar lenge. Det hjelper ikkje at dei er cheerleaderar på Texastur kledde i rosa cowboyhattar, hettgenser og tights. Og at dei lagar oppvisning midt på flyplassen. Dei om det. Kanskje er eg berre misunneleg. Gnålete oslodialekt og sløyfer i håret. Jiha!
På flyet sat eg attmed ei tysk dame. Trur eg. Ho prata i alle fall tysk med flyverten og spytta nokre tyske-liknande gloser ut i lufta no og då. Ikkje at ho var med nokon, eller snakka til nokon, og eg følte meg heller ikkje truffen. Ho virka litt sprø, men ettersom eg ikkje forstod kva ho sa, er nok ikkje eg den beste til å dømme. Resten av mine setekameratar var ok. Nokre litt for velpleide, men sikkert meget hyggelege likevel. Eg kom meg trygt til Haugesund.
Til trass for kun åtte timar svevn på to døger (to+seks) greide eg suksessfullt å gjere entrè på skulen i rett tid. Og gleda er stor over venner, brunost, grovbrød, melkesjokolade, rekeost, aulaen og eiga seng. Som eg no snart kjem til å inngå i, ettersom eg, av tidlegare nemnte grunnar, er ganske så trøytt. Med eit smil om munnen kjem eg til å sovne, superglad for at eg har ein bror i Amerika som tøff som toget & fordi eg har hatt ein deilig tur.
Mor og eg står og pratar norsk medan me ser på bussrutene ved det lokale kjøpesenteret…
Mexicansk mann: “Love your accent”
Mor (på brokete norsk-engelsk): “We’re Norweeegian”
Mannen: “Is that like West Norweega or East Norweega?”
Mannen teiknar eit Usa-kart i lufta.
Mor og meg: “Norway. It’s in Europe”
Mannen: “Oh!”
Det er nok så som så med geografikunnskapane til innbyggjarane i Wichita Falls… Eller, så er det berre det at det fins så mange rare dialekter her borte at alle trur me berre kjem frå ein by langt vekk. Det er kanskje difor dei berre skakkar hovudet og glor rart på oss når me ikkje skjønar kva dei seier. Eller (når det er ei vare dei ikkje har inne) seier ting som: “We can order it and send it to you. Whereever. Even to an other state!”. Det hjelp jo ikkje akkurat oss så mykje, men eg tek det som ein kompliment på engelsken min. Det er også ganske morosamt når han som står i kassa tek imot det internasjonale visakortet til mor, løftar augebryna, smiler hjelpelaust og seier: “I don’t even know what that means”. Han peikar på kortet, der det står “Postbanken”.
Stakkars, kanskje føler dei seg like dumme når dei ikkje forstår oss, som me føler oss når me ikkje forstår dei. Uansett er det få problem. Det er jo oftast me som henvender oss til dei og ikkje motsett. Dei vanlege frasene byrjar me jo å få inn, så det er berre til å glede seg der heime. Eg kjem til å snakke Texæs-språk i lange tider framover… “So, howryall doin home there?”;D
- Folk som går med cowboyhatt tilkvardags
- Klede i storleik xl er lettare å finne enn klede i small
- Doane er pittesmå
- Ein blir tiltala “madame”, “sir” eller “miss” heile tida
- Lybrytarane stikk ut av veggen (som spakar)
- Alt er større (overraskande…). Eit døme: Dei har to storleikar av “Head and Shoulders” her. Den minste er dobbelt så stor som den me har heime.
- Kelnerane fyller på drikka di heile tida
- Vatnet smakar klor :S
- Doggie-bag! Kvifor har ein det ikkje slik i Noreg også? Det er jo super smart
- “Howaryou?”= hei. Dersom ein blir spurt om korleis ein har det, betyr det eigentleg ikkje at den som spør lurar på det. Dei gidd uansett ikkje å høyre etter på svaret:p
På tide med ei oppdatering? Vel, først må viktigare ting for dagen… Nemleg: Ida.
Gratulerar med 18 årsdagen, Ida!
Eg tippar det blir full fest i svingen. Du inviterer vel den “hemmelege” loverboyen din??;p Neida, eg ser at Mari har gått på Dolly for å feire, så av ein eller annan grunn går eg utifrå at du er med ho der nede. Men ein veit jo aldri med deg, eller kva?;) Det kan jo vere du snik deg tidleg heim…? Vel, eg skal slutte å rote meg oppi dine og *hanvissnamnmåvereunemntmensomalleveit kvener* sine saker og heller fortelje kva som skjer her borte. Sjølv om eg er veldig lei meg for at eg ikkje kunne vere med deg på dagen din og peppre deg med klemmar. Eg får spare opp til eg kjem heim;)
I dag er det tirsdag. Helga som var hadde Emil langhelg i og med at mandag var “Presidents Day” (eg har enno eigentleg ikkje funne ut kva som var så spesielt med den dagen, utanom at alt av sal med eit heitte “Presidents Day sale”, men så lenge det var fridag, slik at Emil kunne vere med meg og mamma, var eg glad til:). Emil sette seg i Suburbanen og køyrte til Dallas, som ligg to timars-køyring herifrå. Der budde me på 4 stjerners-hotell. Litt forandring frå plassen me bur på på basen, der mamma har seng, medan eg ligg på smal sovesofa. Keisamt å komme heimatt, men slik er det. På laurdagen gjekk me på Galleria, eit kjøpesenter som nok set Amanda litt i skuggen. Ikkje berre er det stort, men også dyrt. Det var nok ikkje berre dyre butikkar, men som nokre veit er eg ikkje akkurat ekspert på hovudrekning, så det meste verka dyrt. Likevel fann eg ein trygg oase i ein butikk som dei også har her i Wichita Falls: Hot Topic. Fint og svart:)
På søndagen gjekk me på John F. Kennedy-musèet på Dealey Plaza. Det heiter “The Sixth Floor Museum” fordi det ligg i sjette etasje i Texas School Book Depository. Det var her dei dødelege skota mot president Kennedy blei avfyrte. Det var veldig interessant å sjå alle bileta av John & Jackie før og under køyreturen. Og ikkje minst biletet av Lee Harvey Oswald (han som blei anklagd for å ha skote Kennedy) i det han blei skoten av Jack Ruby.
På mandag dro me til Wichita Mountains som ligg i Oklahoma. Der såg me buffaloar og langhorn-kyr og åt Meers hamburger. Som visst blei kåra til Oklahomas beste i 2003. Aldri før har eg fått ein hamburger servert oppdelt i stykker. Burde seie ein noko om storleiken, eller kva?
Alt i alt har eg det ganske fint her. Det er gøy å henge med brosjan. Og i dag kom det gode vèret for fullt. Varmt og herleg vind. Mmmm……
Då er me i på plass i “The Lonestar State”. Og eg beklagar å måtte seie det, men det er ikkje heilt Texas her. Meir Bestemor Duck, eigentleg. Plassen er som saksa ut av eit Donald-blad. Bortsett frå at brannhydrantane ikkje er raude. Dei er pastellgule og grøne istaden. Horisonten er flat så langt du kan sjå. Vegane går beint fram, til nøds diagonalt, men har ingen svingar. Alle køyrer Dodge, Hummer eller amerikanar. Osten er gulare enn brannhydrantane, månen, eggeplommer, alt eigentleg. Eg har faktisk aldri sett ein så sjuk gulfarge før. Definitivt ingen kvit ost her i garden! Andre fargerike høgdepunkt: Ein sjokkturkis restaurant (noko for deg Maria;p), pastellrosa cafè og fortauskanten på flyplassen som er målen som polkagrisar, bare med raudt og gult, stilfullt;)
Turen hertil gjekk fint. Me dro frå Haugesund på søndagkveld, og overnatta på fancy pancy hotell på Gardermoen. Etter ei nokre timar svevn var det opp og tid for innsjekking. Planen var eigentleg å gå attende og ete frukost på hotellet, men det blei det ikkje tid til, på grunn av dataproblem. Me åt inne på flyplassen og så var me på veg til Frankfurt. Me hadde berekna nok tid til tryggleikskontrollen, men flyet var litt forseinka. Dette med billettane var framleis litt stressete, men me var heldige og det var kort veg mellom ankomst- og avgongsstad. Tryggleikskontrollen var noko for seg sjølv. Ein tregare kø skal ein leite lenge etter. Mesteparten av tida i køen stod eg og irriterte meg over organiseringa ikkje var betre og at sjølv om alle andre stod like lenge i kø som meg så hadde få innsett kva dei skulle gjere når dei kom fram til vaktane. Grunnen til at det gjekk så tregt var at alle blei kroppsvisitert. Greit nok det, hadde det ikkje vore for at vaktane som kom (dei skifta med små mellomrom) berre såg meir og meir “suspicious” ut. Eg lurar på kor mykje som skal til for å få arbeide i ein tryggleikskontroll… Heldigvis var det slik at kvinner visiterte kvinner og menn menn. Dette må ha vore eit av dei augneblikka i livet der ein er overlukkeleg over å vere av det kjønnet ein er. Sjølv om eg ikkje akkurat var overlukkeleg då eg kom fram i køen og hadde hender over heile meg. Ikkje ein ønskedraum for nokon som er så kitlen som eg er…
Flyturen over Atlanter’n gjekk fint. 11 timar i fly var eigentleg ikkje så gale, ein får eit litt anna tidsperspektiv. Dessutan hadde eg ein koseleg newyorker vedsida av meg, og det var veldig gøy å forklare Pondusstriper for han. Me fekk mat i haugevis, kjeks, drikke, middag, dessert, varme vaskeserviettar (eg blei til stadigheit teken for å vere tysk, men då eg sa at eg ville ha “Apfeljuice” var den karrieren over), drikke, middag, dessert, varme vaskeserviettar, kjeks. Drikke gjekk dei fram og tilbake med heile tida omtrent til me landa. På flyet måtte me fylle ut skjema der me skreiv under på at me ikkje var terroristar, hadde vore domfelte osv… Usa gjer ikkje det beste inntrykket når du skriv namn og adresse om og om igjen på eit dumt stykke papir. Og til slutt må skrive under på at du forstår kvart bidige ord av det du har skrive under på. Det vekka ein liten smule angst hjå meg. Likevel Franco (som det stod på skiltet til mannen i kontrollen) godtok fingeravtrykka våre og syns sikkert bileta han tok av oss var supervakre. Så var me endeleg i det forjetta (?) landet. Då var det berre ein flytur igjen til me var framme.
Me heiv oss på eit tidlegare fly, då flyplassmannen sa at fleire fly hadde blitt kansellerte før på dagen og at det kanskje kunne skje med vårt også. Sola skein då me landa. Tørt og flatt landskap, med vanntårn (allà dei på garden til Guffen og Bestemor Duck selvfølgelig) stakk opp på horisonten. Herleg! Me måtte vente til neste fly kom på bagasjen, og på grunn av nokre misforståelsar kom heller ikkje Emil og henta oss før dette, men det var heilt ok. Kva er vel halvannan time i “søvnig småby”-tempo med ei sol som varmar? Eg gjekk med eit konstant glis om munnen og tok bilete.
Varmen varte likevel ikkje lenge. Natta var steinkald, og dei tynne lakena dei vanlegvis søv med her (ja, det fins ikkje ei dyne å oppdrive) er ikkje designa for vinter. Gleda over ull-undertøy som gjorde det litt lettare å sove var stor. No er det dag og eg sit på rommet til Emil og skriv. Etterpå trur eg me tek oss ein tur ut for å sjå oss meir om. Til slutt kjem ei liste (jomfruer elskar jo lister;p) over SkyMall-magasinet eg fann på flyet hit sine særaste (/mest amerikanske) varer.
- Treandlet. For å gjere naboane mislunnelege på trea i skogen din, som vil bli områdets tøffaste.
- Pet Stroller. Barnevogn for innedyr. La innekatten din få seg frisk luft.
- Barberhylle. Ikkje til å ha barbersaker på, men til å ha foten på medan ein barberar han.
- Pysjamas m/føter. For vaksne. For alle (..?) dei som har hatt problem med å få tak i dette i stor storleik.
- Verdas største kryssord. 7′ by 7′ (1, 25 m*1, 25 m). Boka med “Clues” var på 400 sider, trur eg…
- Makuleringsmaskin for kredittkort o.l. Så hendig at ein kan makulere cd’ar og kredittkort i tillegg til papir. Mulig ein ikkje bør ha denne ståande på kontoret dersom ein gløymer att lommeboka, og ein misfornøgd kunde blir sendt inn på kontoret ditt for å vente på deg?
- Gullfiskbolle forma som ein gullfisk.
- Pengetellemaskin. Desse var det mange av. Skulle tru det ikkje fanst fattige i landet. Tiltrua til bankvesenet verkar i alle fall ikkje stor.
- Husdyrtrapp. Tenk om dyret ditt måtte hoppe for å komme opp i sofaen, for ei skam!
- Bra Baby. Verkar faktisk som ein ok ide. Ein vaskar bh’en i ein ball for at han ikkje skal bli krøllete og stygg. Eg tok han med på lista likevel på grunn at eg ikkje er heilt sikker på om verda verkeleg vil gå under sidan eg ikkje eig ein Bra Baby, og såklart på grunn av det fantastiske namnet!
Over og ut fra Texas, Usa.
Halv åtte i kveld hentar Lars oss. Det er enno nokre timar til. Klokka er berre 15.17. Eg trur eg kommer til å klikke. Kjenner du meg litt for godt veit du at eg hatar tidsfristar. Eg har eit lite avslappa forhald til tisdfristar. Alt ein tidfrist nokon gong har gjort for meg er å stresse meg. Eg skulle ønske eg hadde forfattaren av “The Hitchhikers Guide to the Galaxy”, Douglas Adams, sitt syn på tidfristar:
“Eg elskar tidsfristar. Spesielt den hvislande lyden dei lagar når dei fer forbi”
På den andre side hadde det moglegvis blitt litt upopulært hjå den som har betalt flybillettane… Likevel: Eg trur det er ein eller aen liten bortgøymd del av sinnet mitt som gler seg. Tenk, eg skal til Usa!! Til og med til Texas, staden der:
- John F. Kenndy blei teken av dage
- Lee Harvey Oswald blei teken av dage
- George W. Bush vaks opp
- Bridget Jones, Jessica Simpson og (for å vise at eg følgjer med i alle trykksakane eg skyr som pesten og for alt i verda ikkje vil bli teken for å vere ein kjøpar av) Anna Nicole Smith blei fødde
Eigentleg, må eg innrømme, er eg litt redd. Eg er mest redd for å få venne-abstinenser. Tenk, eg kan ikkje vere med venner på 2 heile veker! Og så er eg litt redd for tryggleiksvaktene på flyplassen. Tenk om dei ikkje let meg fly! Eg trur eg for tryggleikens skuld (:p) skal stå nokre timar framfor spegelen før eg dreg. Det er jo dokumentert at dei som ser vakre ut får betre behandling… “Just smile and wave, boys… Just smile and wave!”;)
Så kan eg berre vone at strofene frå West Side Story som har klistra seg fast på tunga mi er sanne då…:)
“I like to be in America!
O.K. by me in America!
Ev’rything free in America
For a small fee in America!”
Nytt